Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Δήμος Κέρκυρας: Αποκέντρωση ή διάσπαση;



Άρθρο του Στέφανου Πουλημένου
΄Ακουσα την τηλεοπτική δήλωση (στο Corfu Channel) του φίλου προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Γιάννη Ρίγγα, ότι μια πιθανή διάσπαση του ενιαίου «καλλικράτειου» δήμου θα ήταν εγκληματική πράξη και ξαφνιάστηκα με τον απόλυτο και αιχμηρό χαρακτήρα της τοποθέτησης.
Διέκρινα ωστόσο ότι η δήλωση αυτή είχε κύριο αποδέκτη τα στελέχη εκείνα της σημερινής δημοτικής αρχής, που επιθυμούν και ίσως επιδιώκουν τη διάσπαση...
του Δήμου για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους και σε κάποιες περιπτώσεις με προσχηματική επίκληση του δημοσίου συμφέροντος.
Ο απόλυτος ωστόσο χαρακτήρας της δήλωσης του κ. Ρίγγα, δείχνει να αγνοεί, να υποτιμά ή να ερμηνεύει εσφαλμένα την πικρή πραγματικότητα που βιώνει η ύπαιθρος Κέρκυρα, ως προς τις υπηρεσίες που απολαμβάνει από το Δήμο.
Μια μικρή περιοδεία στα χωριά του νησιού, θα ήταν αρκετή για να κατανοήσει πλήρως και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, ότι δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια των δραματικά περικομμένων Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων, που δημιουργεί το πρόβλημα, αλλά και το οργανωτικό σχήμα που έχει επιλεγεί για να διοικηθεί ο Δήμος. Ένα σχήμα άκρως συγκεντρωτικό, που έχει μεταφέρει όλες τις ζωτικές αρμοδιότητες από τις 11 έδρες των «καποδιστριακών» δήμων στο διοικητικό κέντρο της πόλης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας των πολιτών και τη στοιχειώδη φροντίδα των εγκαταστάσεων και υποδομών που υπάρχουν στην ύπαιθρο.


Οι χωρικές αντιδημαρχίες αποδυναμωμένες από στελέχη, εξοπλισμό και πόρους αλλά και από πολιτικές – διοικητικές αρμοδιότητες, υπάρχουν μόνο προσχηματικά. Είναι αδύναμες και ανήμπορες να δράσουν άμεσα και αποτελεσματικά και περιορίζονται στο να δέχονται και να προωθούν τα όποια ζητήματα τους τίθενται, στον κεντρικό εκτελεστικό βραχίονα του Δήμου, που ωστόσο – ομολογημένα ή μη - παραπαίει.
Την ίδια ώρα τα Συμβούλια των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων υπάρχουν και δρουν μόνο στο βαθμό του ζήλου, του ενδιαφέροντος και της προσωπικής αγωνίας Προέδρων, αντιπροέδρων και συμβούλων, με κάποια ψίχουλα που τους διατίθενται, με πολλή προσωπική εργασία και συχνά με δαπάνες που τις πληρώνουν οι ίδιοι.
Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στο να νοσταλγεί, όχι μόνο τους «καποδιστριακούς» Δήμους αλλά σε πολλές περιπτώσεις και τις παλαιές κοινότητες, καθώς αυτές είχαν τα στοιχειώδη στη διάθεσή τους για να φροντίσουν τα του οίκου τους.


Δημιουργείται στο σημείο αυτό εύλογα το ερώτημα, αν η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο 20μηνο, είναι αναστρέψιμη μέσα στον «καλλικράτειο» ενιαίο δήμο, ή αν θα πρέπει να επιδιωχθεί η διάσπασή του στα τρία ή τέσσερα, όπως προβλέπουν τα εξ Αθηνών σενάρια.
Η άποψη που πολλές φορές έχω σ' αυτήν εδώ τη στήλη διατυπώσει, είναι ότι ο Δήμος της Κέρκυρας, στο μέσο της Δημοτικής περιόδου, πρέπει να αποτιμήσει την κατάσταση, να δει με ειλικρίνεια το τοπίο που έχει διαμορφωθεί και να προχωρήσει σε γενναίες αλλαγές, που θα υπακούνε στο πνεύμα και το γράμμα της «καλλικράτειας» αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης. Εννοώ αλλαγές προς την κατεύθυνση μιας πλήρως αποκεντρωμένης λειτουργίας του Δήμου, με ουσιαστικές αρμοδιότητες, ρόλους και πόρους, στους χωρικούς αντιδημάρχους και τα εγκαταλειμμένα στην τύχη τους Συμβούλια των Δημοτικών και Τοπικών Κοινοτήτων.
Ενόσω αυτό δεν συμβαίνει και τα προβλήματα «απαντώνται» με το μόνιμο επιχείρημα ότι «δεν υπάρχουν χρήματα», ακόμη και στις περιπτώσεις που δεν χρειάζονται χρήματα αλλά απλή ανταπόκριση και λειτουργία των υφιστάμενων υπηρεσιών, το μόνο που θα επιτυγχάνεται είναι η ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων. Τάσεων που με τη σειρά τους θα προσφέρουν και θα ενισχύουν τα επιχειρήματα υπέρ της διάσπασης του Δήμου, ως πανάκειας για όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας που σήμερα λιμνάζουν και κάνουν τους πολίτες να αγανακτούν.


Ετσι έχοντας τα πράγματα, η δημοτική αρχή και προσωπικά ο Δήμαρχος, αν θέλει να υπηρετήσει πραγματικά την προοπτική διατήρησης του ενιαίου Δήμου, έχει χρέος απέναντι στην ιστορία του τόπου, να κάνει, χωρίς χρονοτριβή, δύο βασικές επιλογές:
Πρώτο, ν' αλλάξει άμεσα το συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης, που έχει εσφαλμένα επιλέξει, με ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό αποκεντρωτικό σχήμα, με τα χαρακτηριστικά που ήδη περιέγραψα, και
Δεύτερο, ν' αναδείξει και να προωθήσει τις, μείζονος σημασίας για τον τόπο, επιλογές, που υπηρετούνται, χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος της πολυδιάσπασης, μόνο με τον ενιαίο Δήμο.
Αν – αντίθετα – δεν προχωρήσει σ' αυτά και τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν, διερωτώμαι αλήθεια, με ποιά επιχειρηματολογία θα στηριχτεί η επιλογή του ενιαίου δήμου, όταν σχεδόν τα πάντα έχουν εγκαταλειφτεί στην τύχης τους;
Η νωπή υπόθεση του ρημαγμένου δημοτικού γηπέδου στους Καστελλάνους, τα εγκαταλειμμένα δημοτικά λιμάνια, τα αφημένα στην τύχη τους υδραγωγεία, αντλιοστάσια και οι βιολογικοί καθαρισμοί, οι αδιάβατοι αγροτικοί δρόμοι, η υποβαθμισμένη καθαριότητα και τόσα άλλα, θα βρουν τη... λύση τους στην επιλογή διάσπασης του Δήμου. Ακόμη και ενόψει του ορατού κινδύνου, «η εσχάτη πλάνη να είναι χείρων της πρώτης».
- Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...
* Είναι διευθυντής της εφημερίδας Η Κέρκυρα Σήμερα, πρ. νομάρχης Κερκύρας

Πηγή: http://www.enimerosi.com

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...